Grupa plastyczno-muzyczna, programowo antyartystyczna, działająca w latach 1990 – 1994 w Polsce, w składzie: Hassan, Cyrul Duhe i Lietzau plus goście.
Nie miała sprecyzowanego programu jak inne grupy, ale można by wyodrębnić kilka cech:
- Całkowita opozycja do sztuki i świata artystycznego, zarówno wobec instytucji artystycznych jak i amatorów czy innych artystów.
- Kpienie z awangardy artystycznej jako środka używanego przez artystów do zakrywania swojej miernoty czy braku pomysłów.
- Kpienie z edukacji artystycznej gdzie „wybrani” „uczą” „nieświadomych”.
- Kpienie z drobnomieszczańskiej kultury i staromodnego konsumowania sztuki.
- Kpienie z nowych nurtów nazywanych anty-sztuką, a-sztuką itp. w tym również kpienie z siebie jako nowego sposobu na sztukę.
- Obnażanie bufonady w sztuce uprawianej pod płaszczem intelektu.
- Brak misji artystycznej i chęci przekonania kogokolwiek do siebie.
- Programowy brak kontaktu z krytyką sztuki i mediami.
- Całkowite przekonanie o swojej genialności i wspaniałości.
- Swobodna ekspresja i nielogiczność połączona z umiejętnością uzasadnienia wszelkich działań.
- Zabawa w 'artystę’ jako kogoś 'szczególnego’ w społeczeństwie.
- Bycie nie-artystą.
- Niszczenie i tworzenie; jako środki swobodnego wyrazu.
- Zalecane eksponowanie swojej odrębności w obrębie grupy, jednostka jako część grupy nie podlega żadnym rygorom wewnętrznym.
- Niepoddawanie się modzie i prądom artystycznym jak i kulturowym.
- Opozycja do postępu technicznego i profesjonalizmu w różnych dziedzinach życia i sztuki.
- Opozycja do komercjalizacji świata jak i komercjalizacji awangardy.
- Opozycja wobec systemu państwa, który wyzyskuje i niszczy wrażliwość jednostki przez zmuszanie do poddania się systemowi.
Grupa zajmowała się:
- Tworzeniem dźwięków, muzyki i koncertowaniem w salach jak i w plenerze.
- Happeningiem i performance połączonym z prezentacją szeroko pojętego malarstwa, dźwięku, instalacji, assemblage.
- Tworzeniem obiektów, aneksowaniem przestrzeni do własnych celów, a następnie niszczenie tego.
- Nieokreślonymi działaniami galeryjnymi i poza galeryjnymi.
- Akcjami i wystąpieniami w miejscach publicznych bez zgody władz.
- Zapraszaniem innych do udziału we wspólnych działaniach.
W 1994 roku grupa uległa rozpadowi niszcząc cały dorobek własny. Spaleniu uległy: prace malarskie, artefakty, zdjęcia, taśmy audio i wideo oraz dokumentacja własnych działań jako pomyłki historii. Ta strona zwiera materiały, które jakimś cudem ocalały i tylko dla tego, że były u kogoś innego.